Savoir-vivreprzy stole

Pomimo tego (albo ze względu na to) nie należy… Podczas spotkań przy stole telefon trzymamy w kieszeni, a najlepiej gdzieś z dala od siebie. Będziemy mogli skupić się wtedy na rozmowie.

Uśmiechnąć się i ukłonić! Nie ma potrzeby zatrzymywać się przy ich stoliku i rozmawiać. Albo my musielibyśmy nad nimi wisieć, albo oni wstać. Być może przy wyjściu będzie okazja zamienić parę słów.

Nie uciekać od razu. Kiedy kelner podejdzie po zamówienie, powiedzieć coś w stylu: „Karta jest wspaniała. Niestety dostałem właśnie informację, że muszę za chwilę być niemal na drugim końcu miasta. Mam nadzieję, że będę mógł tutaj zajrzeć niedługo”.

A potem postawić sobie za cel powrót do tego miejsca. Skoro zagląda się do takiej restauracji, to dlatego, że w jakiś sposób nas fascynuje.

Porcje są małe, ponieważ dań jest siedem albo i dziewięć. Razem złożyłyby się na więcej niż porządny obiad. Do eleganckich restauracji nie chodzi się zresztą po to, żeby zaspokoić głód, tylko dla przeżyć: towarzyskich, kulinarnych, estetycznych. Potrzeba wiary. Gorzej, jeśli się trafi na ateistę…

Tak, ale dopiero po tym, jak po nie sięgniemy. Po przyjściu do stołu nie przenosimy noży na lewą, a widelców na prawą stronę, bo to za dużo zamieszania. Gdy zostanie podane danie, po podniesieniu sztućców możemy je przełożyć z jednej ręki do drugiej.

Jeśli specyficznie pachnie i dopiero pracuje nad swoimi manierami, to nie. Jeśli po przyjściu kładzie się spokojnie na swoim miejscu i nie opuszcza go aż do wyjścia, to tak. Mały koc pomaga wyznaczyć pieskowi jego miejsce. Trzymanie psa na kolanach, tak że zagląda na stół, to o krok za daleko.